luty 2023 – Strona 3 – Prace magisterskie z filozofii – istota tolerancji

Arystotelesowska koncepcja duszy

5/5 - (3 votes)

Arystotelesowska koncepcja duszy jest jednym z najważniejszych i najbardziej wpływowych filozoficznych koncepcji duszy w historii filozofii zachodniej. Koncepcja ta została wypracowana przez filozofa greckiego, Arystotelesa, i była głównym źródłem inspiracji dla wielu filozofów, teologów i myślicieli przez wiele wieków.

Arystoteles uważał, że dusza jest nieodłączną częścią człowieka i że jest ona tym, co czyni człowieka człowiekiem. Uważał, że dusza jest istotą duchową, która jest niezależna od ciała, ale jednocześnie jest z nią nierozerwalnie związana. W jego koncepcji dusza jest źródłem życia i działania, a także jest odpowiedzialna za wszystkie funkcje poznawcze i emocjonalne człowieka.

Arystoteles wyróżniał trzy rodzaje dusz: duszę roślinną, zwierzęcą i ludzką. Dusza roślinna jest najniższym stopniem i jest odpowiedzialna za rozwój i funkcjonowanie roślin. Dusza zwierzęca jest wyższym stopniem i jest odpowiedzialna za instynkty i emocje zwierząt. Natomiast dusza ludzka jest najwyższym stopniem i jest odpowiedzialna za rozum i świadomość. W koncepcji Arystotelesa dusza ludzka jest jedyną duszą, która jest w stanie dokonywać wyborów i decyzji, a także jest w stanie kontrolować swoje działania i myśli.

Arystoteles uważał, że dusza jest podzielona na trzy części: duszę rozumu, duszę uczuć i duszę działania. Każda z tych części odgrywa ważną rolę w naszym życiu i naszym rozwoju jako jednostek.

Dusza rozumu jest najwyższą częścią duszy i odpowiedzialna za nasze zdolności poznawcze, takie jak zdolność do myślenia i rozumienia. Jest to część duszy, która pozwala nam na rozumienie prawdy i dochodzenie do wniosków.

Dusza uczuć jest częścią duszy odpowiedzialną za nasze emocje i uczucia. Jest to część duszy, która pozwala nam odczuwać radość, smutek, strach i inne emocje.

Dusza działania jest częścią duszy odpowiedzialną za nasze działania i nasze wybory. Jest to część duszy, która pozwala nam wybierać dobre decyzje i dążyć do dobrych celów.

Arystoteles uważał, że aby osiągnąć szczęście i dobre życie, musimy harmonijnie rozwijać każdą z tych części naszej duszy. Oznacza to, że musimy rozwijać naszą zdolność do poznawania prawdy i dochodzenia do wniosków, a także nasze emocje i uczucia oraz nasze działania i wybory moralne.

Wniosek, jaki można wyciągnąć z arystotelesowskiej koncepcji duszy, jest taki, że dusza jest nieodłączną częścią nas samych i naszego życia, i że nasze działania, emocje i zdolności poznawcze są ze sobą ściśle powiązane.

Arystoteles uważał, że dusza jest nieśmiertelna i że po śmierci ciała dusza przechodzi do innego świata. W jego koncepcji dusza jest zdolna do rozwoju i doskonalenia się przez całe życie, a także po śmierci ciała, poprzez ciągłe zdobywanie wiedzy i doświadczenia. W jego filozofii, dusza jest istotą duchową, która posiada własną naturę i jest niezależna od ciała, ale jednocześnie jest z nim ściśle związana.

Arystoteles uważał, że dusza jest także źródłem moralności i etyki. W jego filozofii, dusza jest odpowiedzialna za dobre i złe decyzje, a także za nasze wybory moralne i etyczne. Uważał, że dusza jest źródłem naszej zdolności do rozróżniania dobra i zła, a także naszej zdolności do dążenia do dobrego. W jego filozofii, dusza jest także źródłem naszej zdolności do zrozumienia prawdy i naszej zdolności do poznania.

Podsumowując, arystotelesowska koncepcja duszy jest jednym z najważniejszych i najbardziej wpływowych filozoficznych koncepcji duszy w historii filozofii zachodniej. Koncepcja ta została wypracowana przez filozofa greckiego, Arystotelesa, i jest uważana za klasyczną teorię duszy. W jej ramach, dusza jest uważana za nieodłączną część człowieka, która jest odpowiedzialna za wszystkie funkcje poznawcze, emocjonalne i moralne. Koncepcja ta nadal jest szeroko dyskutowana i badana przez filozofów i naukowców, a jej wpływ na rozwój filozofii i nauk humanistycznych jest nie do przecenienia.

Arystoteles jako twórca nowej myśli

5/5 - (1 vote)

Arystoteles był filozofem starożytnej Grecji, uważanym za jednego z największych myślicieli wszech czasów. Urodzony w 384 p.n.e. w Stagirze, był uczniem Platona i następnie założył własne szkoła filozoficzna w Atenach, zwaną Lyceum.

Arystoteles był twórcą nowego myślenia i jego prace są uważane za kamień węgielny filozofii analitycznej i logiki. Jego filozofia opierała się na badaniach empirycznych i systematycznych rozważaniach, co odróżniało go od Platona, który wierzył w idee jako źródło prawdy.

Arystoteles był pionierem w wielu dziedzinach filozofii, takich jak logika, etyka, polityka, biologia i metafizyka. Jego logika, znana jako syllogistyka, opierała się na twierdzeniach i wnioskach, które były następnie używane do udowodnienia prawdy. Jego teoria etyczna opierała się na założeniu, że cel naszego życia jest szczęście, a dobre życie jest osiągane poprzez osiągnięcie równowagi między naszymi działaniami a naszymi uczuciami i emocjami.

Arystoteles był także znanym politologiem i uważał, że państwo jest niezbędne do osiągnięcia dobrego życia i realizacji naszego potencjału. Jego teoria państwa opierała się na założeniu, że państwo powinno być ustrukturyzowane i regulowane w taki sposób, aby zapewnić jego obywatelom możliwość osiągnięcia szczęścia.

Arystoteles także dokonał znaczących odkryć w dziedzinie biologii i był jednym z pierwszych filozofów, którzy zauważyli, że wszystkie formy życia na Ziemi mają swoje unikalne cechy i cechy, które je definiują. Jego teoria biologiczna opierała się na założeniu, że wszystkie formy życia są hierarchicznie ustrukturyzowane i że każde stworzenie ma swoje miejsce i rolę w ekosystemie.

W swoich pracach metafizycznych, Arystoteles zajmował się pytaniami dotyczącymi natury rzeczywistości, istnienia i bytu. Uważał, że istnieją dwa rodzaje rzeczywistości: rzeczywistość materialna i niematerialna. Rzeczywistość materialna jest zmienna i zmienna, zaś niematerialna jest stała i niezmienna. Uznał także, że istnienie jest czymś, co można pojąć tylko poprzez jego definicję i że byt jest czymś, co jest.

Arystoteles jest uważany za jednego z najważniejszych filozofów w historii i jego prace wciąż są cenione i badane dzisiaj. Jego wkład w rozwój filozofii, logiki, etyki, polityki, biologii i metafizyki jest nieoceniony i wprowadził wiele nowych idei i koncepcji, które stały się podstawą dalszego rozwoju tych dziedzin. Jego dzieła są ważnym źródłem inspiracji dla współczesnej filozofii i nadal mają wpływ na nasze myślenie i postrzeganie świata.

Charakterystyka poglądów filozoficznych Platona

5/5 - (2 votes)

Platon, jeden z największych filozofów starożytnej Grecji, był znany z wielu oryginalnych i ważnych poglądów filozoficznych. W jego dziełach można znaleźć szeroki zakres tematów, takich jak teoria idei, teoria państwa, teoria poznania, teoria duszy i wiele innych. W niniejszym eseju przedstawimy charakterystykę niektórych z najważniejszych poglądów filozoficznych Platona.

Po pierwsze, Platon był znany z teorii idei, która stanowi jedno z jego najbardziej znaczących i trwałych osiągnięć. Teoria ta twierdzi, że istnieją niezmienne i wieczne idee, takie jak piękno, sprawiedliwość, dobro i inne, które są niezależne od czasowych i materialnych form. Te idee stanowią rzeczywistość, a wszystko, co znajduje się w naszym świecie, jest tylko ich cieniem. Platon twierdził, że poznanie tych idei jest niezbędne dla pełnego i autentycznego zrozumienia świata i nas samych.

Kolejnym ważnym poglądem Platona jest teoria państwa. W swoich dziełach, Platon twierdził, że idealne państwo powinno być zbudowane na podstawie sprawiedliwości i harmonii, a jego obywatele powinni być dzieleni na trzy klasy: filozofów, wojowników i rzemieślników. Każda z tych klas powinna pełnić określoną funkcję w państwie, a filozofowie powinni sprawować władzę, ponieważ są najlepiej przygotowani do tego ze względu na swoje poznanie idei.

Platon także rozważał kwestie poznania i percepcji. W jego teorii, zmysły są niezupełne i niezawodne, a prawdziwe poznanie można uzyskać tylko przez intelekt i filozofię. Uważał także, że nasze doświadczenia sensoryczne są tylko cieniami rzeczywistych idei, a prawdziwe poznanie można uzyskać tylko przez umiłowanie i kontemplację idei. W ten sposób, nasze dusze są uwalniane od iluzji i pozostają w stanie harmonii i prawdy.

Plato także rozważał kwestie duszy i jej naturę. W jego teorii, dusza jest nieśmiertelna i istnieje przed narodzinami i po śmierci ciała. Uważał także, że dusza składa się z trzech części: rozumu, duszy i pożądania. Każda z tych części powinna być w odpowiedniej harmonii, aby nasze życie było pełne i szczęśliwe.

Na koniec, warto wspomnieć o Platona jako zwolennika teorii kar i nagród duchowych. Uważał, że nasze działania w tym życiu mają wpływ na nasze dusze i nasze istnienie po śmierci. Jeśli nasze działania są dobre, nasze dusze zostaną nagrodzone w życiu pozagrobowym, podczas gdy nasze złe działania będą karane.

Trzeba podkreślić, że poglądy filozoficzne Platona były bardzo ważne i wpłynęły na rozwój filozofii w starożytnej Grecji i w kulturze Zachodu. Jego teoria idei, teoria państwa, teoria poznania, teoria duszy i teoria kar i nagród duchowych są nadal dyskutowane i badane przez filozofów i intelektualistów. Wiele z tych poglądów jest nadal aktualnych i ważnych w dzisiejszym świecie, co świadczy o jego trwałym wpływie na filozofię i nasze myślenie.

„Obrona Sokratesa” według dialogu Platona

5/5 - (2 votes)

„Obrona Sokratesa” to dialog filozoficzny napisany przez Platona, który opowiada o ostatniej przemowie Sokratesa, w której broni się przed oskarżeniami stawianymi mu przez atenyjskie społeczeństwo. W dialogu, Sokrates staje przed sądem, gdzie jest oskarżony o nieuznawanie bogów ustanowionych przez państwo i wprowadzanie nowych bóstw, a także o demoralizowanie młodzieży. W swojej obronie, Sokrates przedstawia swoje filozoficzne poglądy i argumentuje, że jego działania są zgodne z wolą bogów i nie zagrażają interesom społeczeństwa.

Sokrates uważa, że jego głównym zadaniem jest szukanie prawdy i wiedzy, a jego metoda polega na zadawaniu pytań i prowokowaniu innych do myślenia. W swoich rozmowach, Sokrates stawia pytania, które mają pomóc jego rozmówcom w lepszym zrozumieniu pewnych kwestii i ujawnieniu ich prawdziwych przekonań. W ten sposób, Sokrates staje się dla swoich rozmówców jakby „lekarzem duszy”, który ujawnia ich wewnętrzne słabości i wady, co może być dla niektórych bolesne.

W swojej obronie, Sokrates argumentuje, że jego działania są zgodne z wolą bogów, ponieważ ma wewnętrzne przekonanie, że jego życie jest kierowane przez ducha przewodniego, który jest darem od Ateny. Uważa, że jego duch przewodni nakazuje mu szukać prawdy i dlatego jest zobowiązany do kontynuowania swoich działań.

Sokrates również broni się przed zarzutami, że demoralizuje młodzież. Twierdzi, że jego metoda nauczania pomaga młodzieży w lepszym zrozumieniu świata i uczy ich samodzielnego myślenia, co jest bardzo ważne dla ich rozwoju jako obywateli. W jego opinii, młodzież powinna być wyposażona w umiejętność myślenia i analizowania rzeczywistości, aby lepiej radzić sobie z trudnymi sytuacjami i podejmować mądre decyzje. W przeciwieństwie do tego, twierdzenie, że jego działania są demoralizujące, jest sprzeczne z jego filozoficznymi przekonaniami i nie jest uzasadnione.

W „Obronie Sokratesa”, Sokrates również mówi o swoich poglądach na temat śmierci. Uważa, że śmierć jest częścią natury i nie należy jej się bać. W jego opinii, śmierć jest tylko przejściem z tego świata do innego, a dusza po śmierci może żyć wiecznie. Dlatego, nawet jeśli zostanie skazany na śmierć, nie będzie to dla niego tragedią, ale raczej okazją do przejścia do lepszego świata.

W „Obronie Sokratesa”, Platona ukazuje Sokratesa jako filozofa, który jest oddany prawdzie i szukaniu wiedzy, a także jako człowieka, który jest gotów poświęcić własne życie, aby bronić swoich przekonań. Dialog ten jest ważnym źródłem wiedzy o filozofii Sokratesa i ukazuje, jak ważne jest, aby bronić swoich przekonań i szukać prawdy, nawet jeśli to oznacza poświęcenie własnego życia.

Wnioski z „Obrony Sokratesa” są nadal aktualne i ważne dzisiaj. Dialog ten ukazuje, że ważne jest, aby każdy z nas był oddany prawdzie i szukał wiedzy, a także aby bronił swoich przekonań i poświęcał się dla nich. W dzisiejszym świecie, w którym często brakuje odwagi i determinacji w broniącej swoich przekonań, „Obrona Sokratesa” może być inspirującym przykładem dla każdego z nas, aby być bardziej świadomym naszych wartości i stawać za nimi, nawet jeśli jest to trudne.

Ponadto, „Obrona Sokratesa” ukazuje, jak ważne jest szukanie prawdy i bycie otwartym na różne punkty widzenia. Sokrates był znany z tego, że pytał swoich rozmówców, aby lepiej zrozumieć ich poglądy i uzyskać bardziej kompletną wiedzę. To podejście pozwala na uzyskanie szerszego i bardziej zróżnicowanego spojrzenia na rzeczywistość, co jest niezwykle ważne w dzisiejszym świecie, w którym często mamy tendencję do trzymania się jednego punktu widzenia i nie chcemy słuchać argumentów przeciwnych.

W „Obronie Sokratesa” Platona również pokazuje, jak ważne jest dbanie o nasze moralne i etyczne wartości, nawet w trudnych sytuacjach. Sokrates był gotów poświęcić własne życie, aby bronić swoich przekonań i ukazać, że nie należy ulegać presji ze strony społeczeństwa i władzy, jeśli nie są one zgodne z naszymi wartościami.

Podsumowując, „Obrona Sokratesa” Platona jest ważnym dziełem filozoficznym, które ukazuje, jak ważne jest szukanie prawdy, broniące swoich przekonań, dbanie o nasze moralne i etyczne wartości oraz bycie otwartym na różne punkty widzenia. Te wartości są niezwykle aktualne i ważne dzisiaj, a lektura „Obrony Sokratesa” może być inspirująca dla każdego z nas.

Co znaczy być człowiekiem – proszę odwołać się do wybranej koncepcji filozoficznej

5/5 - (5 votes)

praca zaliczeniowa na studiach

wersja kantowska

Bycie człowiekiem to zagadnienie, które od wieków fascynuje filozofów i naukowców. Wiele różnych koncepcji filozoficznych proponuje różne odpowiedzi na pytanie, co to znaczy być człowiekiem. W tym eseju odniosę się do koncepcji antropologicznej Immanuela Kanta, aby udzielić odpowiedzi na to pytanie.

Kant twierdził, że człowiek jest istotą racjonalną i że jego racjonalność jest jego najważniejszą cechą. Według Kanta, człowiek jest zdolny do racjonalnego myślenia, co pozwala mu na odróżnianie dobra od zła i na wybieranie właściwych działań. Człowiek jest również zdolny do samookreślenia i do kształtowania swojego losu.

Kant twierdził również, że człowiek jest zobowiązany do przestrzegania pewnych uniwersalnych zasad moralnych, takich jak „postępuj z innymi tak, jakbyś chciał, aby postępowali z tobą”. Te zasady moralne są wynikiem naszej racjonalności i naszego zdolności do rozumienia, co jest właściwe i co jest niewłaściwe.

W ostatecznym rozrachunku, według Kanta, człowiek jest odpowiedzialny za swoje działania i za ich konsekwencje. Jego racjonalność pozwala mu na wybieranie właściwych działań i na przestrzeganie uniwersalnych zasad moralnych, a jego samookreślenie pozwala mu na kształtowanie swojego losu.

Wnioskując, według koncepcji Kanta, bycie człowiekiem oznacza bycie istotą racjonalną, zdolną do samookreślenia i do przestrzegania uniwersalnych zasad moralnych. To nasza racjonalność i nasza zdolność do wyboru właściwych działań decydują o naszej godności i o naszej wartości jako ludzi. Kant twierdził, że nasza racjonalność i nasze zdolności moralne są tym, co nas odróżnia od innych istot i co nas czyni wyjątkowymi.

Jednocześnie Kant podkreślał, że nasza racjonalność i nasze zdolności moralne nie są naszymi dziedzictwami, ale są naszymi obowiązkami. Nasza racjonalność wymaga od nas, abyśmy byli odpowiedzialni za nasze działania i abyśmy je poddawali krytycznej analizie, zanim je podjęliśmy. Nasze zdolności moralne wymagają od nas, abyśmy byli uczciwi, szlachetni i życzliwi w naszych działaniach i abyśmy traktowali innych z szacunkiem i godnością.

W koncepcji Kanta bycie człowiekiem oznacza przede wszystkim bycie racjonalnym i moralnym. Oznacza to, że musimy stawić czoła naszym obowiązkom i musimy być odpowiedzialni za nasze działania. Oznacza to również, że musimy szanować naszą własną godność i godność innych i że musimy dążyć do dobra i dobrobytu nas samych i innych.

Podsumowując, bycie człowiekiem to złożone zagadnienie, które wymaga od nas odpowiedzialności, samookreślenia i przestrzegania uniwersalnych zasad moralnych. Koncepcja Kanta pomaga nam zrozumieć, co to znaczy być człowiekiem i jakie są nasze obowiązki i odpowiedzialności jako istot racjonalnych i moralnych.

wersja egzystencjalna

Egzystencjalizm jest filozofią, która zajmuje się zagadnieniem istnienia i indywidualnej egzystencji. Według egzystencjalistów, człowiek jest jedynym, który może odpowiedzieć na pytanie, co znaczy być człowiekiem, ponieważ jedynie on może w pełni zrozumieć swoją własną egzystencję i swój własny sens życia.

Egzystencjaliści twierdzą, że każdy człowiek jest unikalny i niepowtarzalny, a jego życie jest jedynym w swoim rodzaju. Właśnie dlatego każdy z nas musi samodzielnie odpowiedzieć sobie na pytanie, co znaczy być człowiekiem i jaki sens ma nasze życie. Według egzystencjalistów, nie ma uniwersalnej odpowiedzi na to pytanie i nie ma jednej słusznej drogi, którą należy iść. Każdy z nas musi samodzielnie znaleźć swoją własną drogę i swój własny sens życia.

Egzystencjalizm podkreśla również wolność i odpowiedzialność każdego człowieka za swoje życie. Według egzystencjalistów, człowiek jest wolny i odpowiedzialny za swoje własne decyzje i działania. Człowiek jest wolny, aby wybrać swoją własną drogę i swój własny sens życia, ale jednocześnie jest odpowiedzialny za konsekwencje swoich decyzji i działań.

Konkludując, egzystencjalizm uczy nas, że bycie człowiekiem oznacza bycie wolnym i odpowiedzialnym za swoje życie. Oznacza to, że musimy samodzielnie odpowiedzieć sobie na pytanie, co jest dla nas ważne i co chcemy osiągnąć w naszym życiu. Musimy samodzielnie podejmować decyzje i ponosić ich konsekwencje, ponieważ tylko my sami jesteśmy odpowiedzialni za nasze życie.

Egzystencjalizm uczy nas, że nasze życie jest cenne i wartościowe tylko wtedy, gdy je przeżywamy i dążymy do realizacji naszych marzeń i celów. Oznacza to, że musimy być autentyczni i szczerzy wobec siebie i innych, ponieważ tylko wtedy możemy być prawdziwie szczęśliwi i spełnieni.

Bycie człowiekiem oznacza również bycie częścią społeczeństwa i kultury. Oznacza to, że musimy respektować innych ludzi i ich prawa, ponieważ nasze działania mają wpływ na życie innych ludzi. Musimy również dbać o nasze środowisko naturalne, ponieważ nasze działania mają wpływ na przyszłość naszej planety.

Podsumowując, bycie człowiekiem oznacza odpowiedzialność za swoje życie, autentyczność i szczerą postawę wobec siebie i innych, a także respekt dla innych ludzi i naszej planety. Według egzystencjalizmu, tylko wtedy możemy być prawdziwie szczęśliwi i spełnieni, gdy będziemy żyć naszym życiem zgodnie z naszymi wartościami i marzeniami.

trzecia wersja

Egzystencjalizm jest współczesnym kierunkiem filozoficznym, który również występuje w literaturze. Zgodnie z tą koncepcją, istotą filozofii jest analiza indywidualnej egzystencji jednostki i jej miejsca w świecie. Wg egzystencjalizmu, losy jednostki nie są determinowane przez społeczeństwo i historię, lecz jednostka jest całkowicie wolna i odpowiedzialna za swoje działania. To powoduje poczucie „lęku i beznadziejności istnienia”. Egzystencjalizm często jest kojarzony ze skrajnym pesymizmem. Wśród głównych przedstawicieli tego kierunku można wymienić Martina Heideggera, Karla Jaspersa i Jean-Paula Sartre’a.

Egzystencjalizm jest wyjątkowym kierunkiem filozoficznym, który przez krótki czas był rozwiązaniem dla młodych ludzi szukających odpowiedzi na pytania dotyczące człowieka, jego znaczenia, roli, miejsca w świecie i sensu życia. Egzystencjalizm jest zróżnicowany wewnętrznie i można go podzielić na dwa rodzaje: chrześcijańskie, takie jak Karel Jaspers i Gabriel Marcel, oraz ateistyczne, reprezentowane przez Martina Heideggera i Jean-Paula Sartre’a.

Egzystencjalizm jest kierunkiem filozoficznym, który podważa tradycyjne poglądy na temat natury i istoty człowieka. Według egzystencjalistów, człowiek nie posiada żadnej stałej esencji, ale jest tym, czym staje się w każdym momencie swej egzystencji. Egzystencja to istnienie, które jest przypisane tylko człowiekowi i wyróżnia go w świecie. To, że człowiek egzystuje, oznacza, że jest on bytem, którego bycie jest związane z byciem jako takim. Egzystencjalizm jest kierunkiem zróżnicowanym i zalicza się do niego zarówno chrześcijańscy egzystencjaliści, jak i ateiści.

Heidegger twierdzi, że egzystencja człowieka odbywa się w świecie pełnym rzeczy i innych ludzi. Zamiast biernie przebywać w świecie, człowiek aktywnie go transformuje swoim działaniem. Egzystencja została narzucona człowiekowi, który został rzucony w obce i nieznane mu środowisko. W swojej samotności i braku trwałego punktu oparcia, człowiek jest całokształtem swoich możliwości i musi stale dokonywać wyborów. Kluczowe jest jednak nie to, co się wybiera, ale sposób w jaki wybory są podejmowane.

Zgodnie z filozofią Heideggera, istnienie człowieka odbywa się w świecie rzeczy i ludzi, a człowiek nie jest bierny, ale działa na rzeczywistość. Został on jednak narzucony w świat, który wydaje mu się obcy, co powoduje uczucie osamotnienia i braku trwałego punktu oparcia. Ludzie szukają ucieczki od tej sytuacji, wierząc w istnienie obiektywnych instancji, takich jak Bóg, ale Heidegger twierdzi, że taki sposób życia jest nieautentyczny. Z kolei jedynie świadomość własnej nicości pozwala na wolność, ale jest ona obciążona tragizmem i brzemieniem własnej odpowiedzialności. Wolność człowieka jest absolutna i nieograniczona, ale jednocześnie ciężarem, którego nie wiadomo jak się podjąć. Człowiek jest skazany na wolność i musi ponieść ryzyko jej korzystania, co czyni ją jakby przekleństwem.

Wg Sartre’a, człowiek istnieje na dwa sposoby: jako byt dla siebie i jako byt dla innych. Jako byt dla siebie jest wolny, jednak jako byt dla innych jest zależny, co oznacza, że jest zarazem podmiotem i przedmiotem. Sartre twierdzi, że jeśli nie ma Boga, to człowiek jest jedynym bytem, którego egzystencja poprzedza jego istotę, człowiek jest jedynym bytem, który istnieje przed możliwością jego zdefiniowania przez umysł. Wg niego, człowiek jest w pierwszej kolejności niczym, a jego tożsamość zależy od tego, jak sam siebie zdefiniuje. Nie ma natury ludzkiej, ponieważ nie ma Boga, który ją stworzył. Człowiek jest nie tylko tym, jakim siebie pojmuje, ale również tym, jakim chce być i jakim zechce być po skoku w istnienie.

Sartre twierdzi, że jeśli egzystencja wyprzedza istotę, to człowiek jest wolny. Człowiek nie może świadomie wybrać swojej wolności, ale jest na nią skazany i jest odpowiedzialny za wszystko co robi. Człowiek jest całkowicie odpowiedzialny za swoje życie i swoją tożsamość, a także za los wszystkich ludzi, ponieważ każdy nasz wybór siebie tworzy wzór człowieka. Człowiek jest skazany na ciągłe odkrywanie i tworzenie swojej tożsamości i ma nieograniczoną przyszłość przed sobą, która jest ciągłym zadaniem.

Przedstawienie człowieka przez teistyczny egzystencjalizm różni się, ale jednocześnie jest podobne pod wieloma względami. Kontrast między poglądami Gabriela Marcela i Karla Jaspersa jest łatwy do zauważenia. Marcel, podobnie jak Sartre, uważa, że egzystencja jest ważniejsza od istoty. Marcel twierdzi, że ludzka egzystencja jest nieuchwytna i nie można jej zdefiniować. Pozostaje ona tajemnicą i wzbudza metafizyczny niepokój, który zmusza człowieka do poszukiwania sensu swojego istnienia.

Również filozofia Jaspersa zakłada, że wolność jest istotną cechą ludzkiej egzystencji. W jej ramach człowiek musi ciągle dokonywać wyborów i stawiać sobie pytanie o swoją tożsamość. Jego „bycie sobą” wymaga przekroczenia granic świata i połączenia się z Absolutem, aby osiągnąć prawdziwą rzeczywistość. Jak twierdzi Jaspers, ideały są nieosiągalne, ponieważ człowiek jest przede wszystkim subiektywnie doświadczanym projektem, a nie gotowym produktem.

Od wieków ludzie zastanawiają się nad tym, co oznacza być człowiekiem. Każda epoka tworzyła nowe definicje siebie i odkrywała nowe aspekty swojego istnienia. Mimo to, nikt nie jest w stanie dać jednoznacznej i wyczerpującej odpowiedzi na to pytanie.

Zgadzam się z poglądem egzystencjalistów, że człowiek nie ma stałej istoty, ale jest tym, czym staje się w każdym momencie swojego istnienia. Dokonując wyborów i działając, człowiek jest odpowiedzialny za swoje czyny, ale czy jest odpowiedzialny za swoje istnienie? Osobiście uważam, że człowiek nie jest samotny i może liczyć na innych ludzi. Także uważam, że człowiek jest zdeterminowany historycznie i społecznie, a jego wolność jest ograniczona przez działania innych.

Nie chcę jednoznacznie określać, kim jest człowiek. Jest to zbyt skomplikowana struktura, by ją jednoznacznie opisać. Marcel twierdzi, że każdy z nas pozostanie niezgłębioną zagadką do końca świata, co potwierdza subiektywność i indywidualność każdej jednostki.

BIBLIOGRAFIA

Encyklopedia Powszechna PWN
Kasprzyk i Węgrzycki Spotkanie z filozofią
Kuderowicz (red.) Filozofia współczesna
Heidegger Budować. Mieszkać. Myśleć. Eseje wybrane
Marcel Homo viator. Wstęp do metafizyki nadziei
Marcel Być i mieć
J. Cabaj, Z. J. Czarnecki, H. Jakuszko, J. Zoybel Świat, człowiek i wartości. Wybór tekstów filozoficznych